The Art of Living

2012-01-10T16:28:00.000+03:30

بی تو من خرابم

بهانه

2011-08-17T14:21:00.002+04:30

بهانه ای برای رفتن نیست

بهانه های ماندن که تمام شد می رویم

ساعت زمین

2010-03-25T02:22:00.002+04:30

شنبه این هفته 27 مارس 2010 برابر با 7 فروردین 1389، ساعت 8:30 تا 9:30 شب (به وقت محلی)، "ساعت زمین" نامگذاری شده. قراره هر کسی تا جائی که امکان داره از وسایل برقی و روشنائی استفاده نکنه یا کمترین استفاده رو بکنه

2009-11-09T08:06:00.003+03:30

هفته گذشته، تو مدرسه کیانا، مراسم جالبی برپا بود و بچه های پیش دبستانی و سال اول و دوم، به ترتیب اجراهای رقص و آوازی داشتن. شعری که گروه کیانا خوندن به شدت منو تحت تاثیر قرار داد. گفتم اینجا بذارمش تا همیشه یادم باشه. جالبه که با وجود متن بلندش، کیانا کل شعر رو حفظه.

Reach for the stars

When the world, leaves you feeling blue
You can count on me, I will be there for you
When it seems, all your hopes and dreams
Are a million miles away, I will re-assure you

We've got to all stick together
Good friends, there for each other
Never ever forget that
I've got you and you've got me, so

Reach for the stars
Climb every mountain higher
Reach for the stars
Follow your hearts desire
Reach for the stars
And when that rainbow's shining over you
That's when your dreams will all come true

There's a place waiting just for you
Is a special place where your dreams all come true
Fly away, swim the ocean blue
Drive that open road, leave the past behind you
Don't stop gotta keep moving
Your hopes have gotta keep building
Never ever forget that
I've got you and you've got me, so

Reach for the stars
Climb every mountain higher
Reach for the stars
Follow your hearts desire
Reach for the stars
And when that rainbow's shining over you
That's when your dreams will all come true

Don't believe in all that you've been told
The sky's the limit you can reach your goal
No-one knows just what the future holds
There ain't nothing you can't be
There's a whole world at your feet
I said reach

Climb every mountain (reach)
Reach for the moon (reach)
Follow that rainbow
And your dreams will all come true

Reach for the stars
Climb every mountain higher
Reach for the stars
Follow your hearts desire
Reach for the stars
And when that rainbow's shining over you
That's when your dreams will all come true
Reach for the stars
Climb every mountain higher
Reach for the stars
Follow your hearts desire
Reach for the stars
And when that rainbow's shining over you
That's when your dreams will all come true
Reach for the stars
Climb every mountain higher [fade to finish]

ماه پیشانو

2009-11-04T04:02:00.001+03:30

گُفتمش چرا ماه پیشانو نا مهربونی؟ گفت میخوام بسوزونُمت تا قدرُم بدونی

- نوشته شده با نرم افزار BlogPress ايفون

عكس غروب

2009-10-22T16:15:00.001+03:30

اين عكس رو اون روز وقت غروب انداختم. نور قرمز خورشيد تابيده بود به ابراي انبوه و متراكم. رويايي بود.

- نوشته شده با نرم افزار BLOGPRESS ايفون

نخستين نوشته وبلاكي من با ايفون

2009-10-22T16:07:00.001+03:30

خوب من برنامه وبلاك نويسي ايفونم رو راه انداختم. از اين به بعد هي فرت و فرت مينويسم. فقط حروف فارسي رو ندارم و بايد با شبيه سازي حروف صفحه كليد عربي يه جوري كنار بيام.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Spring time flower show in Canberra

2009-10-11T11:33:00.000+03:30

مهاجرت ما یک ساله شد

2009-08-27T16:51:00.003+04:30

امروز، اولین سالگرد مهاجرت ما به استرالیا بود. وقتی وضعیت الان رو با لحظه ورود به سیدنی مقایسه می‏کنم، احساس خوبی دارم. قبل از اومدن به اینجا توی وبلاگ‏های زیادی خونده بودم که خیلی‏ها تا دو سه ماه اول بعد از مهاجرت، چمدون‏هاشون آماده برگشتن بوده، حالا یا به خاطر مسائل روحی و یا عوامل مالی. ولی خوشبختانه ما با هیچ‏کدوم از این مشکلات روبرو نشدیم که این یا به دلیل خوش‏شانسی ما بوده و یا به خاطر مدیریت روش زندگی توی استرالیا.

توی تمام مدت این یک سال، حتی یک لحظه از تصمیمی که گرفتم پشیمون نشدم. شاید به دلیل این‏که از بچه‏گی عاشق اینجا بودم و حالا که توش زندگی می‏کنم، روز به روز بیشتر دلگرمش میشم. البته اینجا بهت نیست و کم و کاستی‏هائی هم داره و من هم تجربه زندگی تو کشورهای دیگه مثل کانادا، آمریکا و یا کشورهای اروپائی رو ندارم ولی با توجه به شواهد، مطمئن هستم که برای من، بهترین جاست.

هفته‏های اول مهاجرت برای ما خیلی سخت گذشت. توی پست‏های قبلی به اختصار توضیح دادم. واقعا روزهای سختی بودن. نداشتن حتی یک فامیل یا دوست، به همراه داشتن یه بچه کوچیک، نداشتن کار، آشنا نبودن به قوانین زندگی اینجا، ضعف محسوس توی برقراری ارتباط با اجتماع، نداشتن خونه و وسائل زندگی (ما فقط با سه تا چمدون اومدیم)، همه اینها باعث شد تا چند هفته اول مهاجرت برای همیشه به عنوان یه خاطره تلخ و شیرین در حافظه‏مون بمونه.

بالاخره هرجوری بود تونستیم بعد از یکی دو ماه دوران پر تلاطم استقرار رو پشت سر بذاریم و با پیدا کردن یه کار خوب، آماده ساخت و ساز دوباره زندگی و روحیه‏مون بشیم. کیانا خیلی زود توی مدرسه راه افتاد و دیگه ترس و غربت روزهای اول، جاشون رو به شوق و فعالیت‏های تحصیلی دادن، زبانش روز به روز پیشرفت کرد تا جائی که الان به راحتی با یه استرالیائی می‏تونه صحبت کنه و وارد بحث بشه. هستی هم که از نظر زبان، خیلی صعیف بود، تو کلاس‏های زبان شرکت کرد و بعد از هشت ماه، با پشت سر گذاشتن امتحان‏های سخت موسسه علمی فنی TAFE، تو رشته طراحی گرافیک قبول شد و با جدیت مشغول تحصیل شد. و اما من که شیفته شرکت بودم، هر روز رو با شور و شوق بیشتری رفتم سر کار و هنوز که هنوزه توی کار احساس آرامش و راحتی دارم.

حالا گرفتن گواهینامه و خریدن ماشین (خیلی خوب) و اثاث‏کشی و خرید وسائل خونه و گیج‏بازی های حین رانندگی و دو سه بار جریمه (به خاطر پارک در مکان اشتباه) بماند، که واقعا هرکدوم داستانی بودن. البته همیشه هم به خوشی نگذشت. بیمارستان و اورژانس و دکتر و دوا و درمون هم قاطی‏اش بود. به همه اینها، خوشی‏ها و ناخوشی‏ها، قهر و آشتی‏ها و فراز و نشیب‏های معمول زندگی رو هم باید اضافه کرد (که با توجه به زندگی توی یه کشور غریب، تائیرشون چند برابر بود)

با همه اینها، الان من یه خانواده دارم که خیلی دوستشون دارم. البته اونها هم خیلی سختی کشیدن و من واقعا ازشون ممنون هستم که اینحا رو با همه سختی‏های اولیه‏اش، من رو با تمام اخلاق سخت‏ام و مهاجرت رو با تمام مشقت‏هاش تحمل کردن تا بتونیم سال اول رو با نمره تقریبا خوبی با پایان برسونیم.

امیدوارم سال بعد، با کلی دست‏آورد جدید و خاطره خوش، دوباره نگاه شبرینی به گذشته داشته باشیم.

و البته امیدوارم که دیگه زود زود سایت‏ام رو به روز کنم.

شب خوش

Mariza

2009-05-25T23:06:00.003+04:30

هفته پیش با یه شاهکار آشنا شدم به اسم ماریزا. تا حالا که هرچی صداش رو میشنوم سیر نمیشم. پریروز رفتم دی-وی-دی کنسرت زنده اش رو که تو لیسبون اجرا کرده خریدم. عجب صدائی، عجب اجرائی

@

2009-05-25T11:22:00.003+04:30

Kiana calls @ as

CAPITAL 2
:)

Feeling, nothing more than feelings

2009-05-25T10:25:00.003+04:30

I'm writing this post while in company

I've done all my tasks today and have nothing to do for the moment

I thought may be it is convenient to write some thing here

This is for a long time I've not posted

Perhaps the life is stable more than enough

I need a little bit passion

I'm thinking of re-starting musics, or heading to a dance class or kind of

There's a dance class right in fornt of the company

May be I have a look there to see if it fits my conditions and feelings

Life is going so great and desirable that I have never experienced

Now it's the time to harvest, to gain the product of life, lived so far

All I need is not only a plan but also a lust to achieve what's missing

Now my wishes are more sensitive than I had before, while in Iran

I will write more pretty soon

ساز نزن

2009-04-15T19:20:00.006+04:30

میگه :

ما ز یاران چشم یاری داشتیم، خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

و میگه :

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک. چو دیوار ایستد در پیش چشمانت. نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نزدیک.

یا میگه :

بابا جان اگه بلد نیستی، ساز نزن

این جملات زیبا، محصول مشترکی بود از درخشش یک ذهن بی آلایش در پرتو مهتاب یک شب عجیب غریب

بعدا از بی مهری های دوستان و آشنایان و منسوبان و مسبوبان بی معرفت خواهم نوشت

به زودی

2009-04-08T02:00:00.000+04:30

سلام. من به زودی بر می گردم. حتما

تولد شش سالگی کیانا در مکدونالد

2008-12-16T16:37:00.001+03:30

آی چسبید

2008-12-16T16:04:00.001+03:30

امروز اولین حقوقم رو توی استرالیا گرفتم. خیلی چسبید. به خصوص که به خاطر نزدیک شدن به آخر سال، حقوق دو هفته آخر رو هم پیشاپیش دادن.

باز هم زرد ملیجه

2008-12-13T14:45:00.004+03:30

اون پست قبلیه توی You.Tube بود و بعضی جاها قابل رویت نیست. بنابراین برای این که به پیشرفت دنیای موسیقی لطمه ای وارد نشه و دنیا رو از نوازندگی تار خودم بی نصیب نذارم، لینک مستقیمش رو هم گذاشتم اینجا

شب خوش

زرد ملیجه

2008-12-11T00:46:00.007+03:30

زرد ملیجه

همه غمم بود از همین

2008-12-08T16:41:00.002+03:30

چه شود به چهره زرد من
نظری برای خداکنی
که اگر کنی همه درد من
به یکی نظاره دوا کنی

تو کمان کشیده و در کمین
که زنی به تیرم و من غمین
همه غمم بود از همین
که خدا نکرده خطا کنی

دوران موسیقائی

2008-12-07T16:57:00.005+03:30

امروز تو یه فروشگاه لوازم موسیقی، یه کتاب نت آثار کلاسیک رو دیدم. بازش کردم و قطعاتش رو مرور کردم. یه دفعه دلم برای پیانو و اون دورانی که تمرین می کردم تنگ شد. دیروز هم یه مطلب در مورد محمدرضا درویشی خوندم که قراره اثر جدیدش "کلیدر" به صورت یه کنسرت مشترک با حسین علیزاده اجرا بشه.

یاد دورانی افتادم که فارغ از تمام مسوولیت های معمول زندگی، فقط درس می خوندم و موسیقی. پیانو می زدم و سلفژ کار می کردم. اون هم پیش دو تا از بهترین های ایران و شاید جهان.

آزاد حکیم رابط رو شاید خیلی از مردم عادی نشناسن. چون بیشتر به آموزش پیانو مشغول بوده و آهنگسازی و پژوهش. زمانی که من پیانو رو با استاد حکیم رابط شروع کردم، نوزده ساله بودم و تقریبا هفت سال با ایشون ادامه دادم ولی به دلیل مشغله های زندگی قادر به ادامه نشدم. البته تو این هفت سال هم به صورت کاملا حرفه ای به پیانو نپرداختم ولی به هر حال روزی یکی دو ساعت رو تمرین کردم. الان نمی خوام در مورد تبحر و بینش فنی آزاد صحبت کنم. چیزی که برام مهم بود، حضور هفتگی در کلاس پیانو بود. بعدا مفصلا درباره آزاد حکیم رابط می نویسم.

کلاس سلفژم هم با محمدرضا درویشی بود. استاد درویشی رو دیگه همه ایران و حتی شاید دنیا بشناسن. آهنگساز و محقق برجسته موسیقی که زمانی شنیدم تنها شخصیه تو ایران که میتونه موسیقی شوپن رو تفسیر کنه. شخصیت با نفوذ و خیلی جذابی داره. سر کلاس سلفژ با این که خیلی سخت و جدی بود، هر هفته سر کلاسش با انرژی حاضر می شدم و یادمه روزهای آخر، پیشرفت خوبی داشتم. حتی اجازه تدریس تئوری موسیقی رو هم هر دو استاد درویشی و حکیم رابط به من دادن. به این ترتیب، من مدتی مشغول تدریس تئوری موسیقی بودم که اون هم به دلیل مشغله های معمولی زندگی کنار گذاشته شد. در مورد محمدرضا درویشی هم بعدا مفصلا خواهم نوشت.

مدتیه که تو فکر تهیه یه پیانوی دیجیتال هستم. اولین کاریه که برای خودم انجام میدم. قیمتش مناسبه و کیفیتش هم مطلوب. هر وقت از جلوی فروشگاه های موسیقی رد میشم، مثل اون خرسه تو کارتون گوفی که با دیدن کندوهای عسل همسایه از خود بیخود میشد، با هوس وصف ناپذیری دم و دستگاه های توی فروشگاه رو نگاه میکنم.

تصمیم دارم هر روز یه بیت شعر خوب، یه معماری خوب، یه ترانه خوب و یه موسیقی خوب بخونم، ببینم، بشنوم و بنوازم.

شب خوش

میز کار من

2008-12-05T15:56:00.003+03:30

اینجا میز کار من در شرکت جدیدمه. فعلا خلوته و هنوز وقت نکردم خیلی بهش برسم. تمام شرکت به صورت flat و به صورت workstation های چهارگوشه. محیطی بسیار آرام و لذتبخش برای کار و مطالعه. توی شرکت ما رسمه که موقع ناهار، هر کسی سر میز خودش غذاش رو میخوره. اینجوری هنگام ناهار وقت می کنم به سایت های مورد علاقه ام یه سری بزنم و خبر بخونم.

این روزا توی شرکت حال و هوای کریسمسه و هر گروهی سعی میکنه قسمت خودش رو بهتر تزئین کنه که البته به گروه برنده جوایزی تعلق می گیره. فکرش رو بکنین مدیر پروژه تون به جای یه مشت پروژه و زمان بندی، یه کارتون پر از وسائل تزئین و لامپ و کلاه و عروسک براتون بیاره و بگه به سلیقه خودتون این قسمت رو تزئین کنین. خوب پس مهم ترین کار هفته آینده ما رقابت برای تزئین قسمت خودمون خواهد بود. البته سعی می کنم یه عکس کامل و با کیفیت از کل شرکت بگیرم و تو وبلاگ بذارم.

راستی آخر هفته آینده جشن پایان سال ماست که تو برج مخابراتی سیدنی برگزار میشه. اسم رستوران که بالای برجه هست 360 Bar & Dining. تنها بدیش اینه که فقط پرسنل شرکت دعوت هستن و خانواده ها نمیان. بنابراین حتما یه بار دیگه باید به اتفاق خانواده بریم و از محیطش لذت ببریم. حتما عکس های اونجا رو هم تو وبلاگ میذارم.

شب خوش

WordWeb Dictionary

2008-12-03T15:20:00.000+03:30

این روزها درگیر طراحی یه سیستم جدید هستم و قبلش باید سند شناخت مفهومی اون رو تهیه و ارائه کنم که بهش میگن High Level Design یا به صورت مخفف، HLD. کلی باید کار کنم روی جملات تا هم ساده باشن و هم درست. این وسط، دنبال برخی کلمات می گردم که منظورم رو درست برسونن. یکی از همکارام یه Dictionary روی دستگاهش نصب کرده بود که من خوشم اومد و ازش استفاده کردم. اسمش WordWeb و مجانی و خیلی سبک و کاراست.

کم گوی و گزیده گوی چون دٌر

2008-12-01T15:30:00.002+03:30

- خیلی بعیده که من توی شرکتی که کار می کنم، کم حرف باشم و سرم به کار خودم مشغول باشه. البته این به اون دلیل نیست که من پسر ساکتی شدم و دیگه تو شرکت شلوغ پلوغ نمی کنم. فکرش رو بکنین، کوچک ترین مطلبی رو که بخوام به یکی از همکارام بگم با هزار تا گیر و گور همراهه و درسته که اون بیچاره ها با حوصله کامل به جملاتم گوش میدن، اما به هر حال می دونم که وضع جمله سازیم زیاد خوب نیست. هرچند توی این سه هفته، روونتر شدم و Technical Lead مون بهم پیشنهاد داد که اگه ناراحت نمیشم، اشکالات انگلیسی من رو اصلاح کنه. من هم با کمال میل قبول کردم. خلاصه این روزها منظور خودم رو به کوتاه ترین حالت ممکن تبدیل می کنم و خیلی کوتاه حرف می زنم. یواش یواش باید مهارتم رو تقویت کنم.

- هفته پیش برای سومین بار تو امتحان عملی رانندگی رد شدم!!! میخندین؟ خنده هم داره. بعد از سیزده سال رانندگی، باید در به در یه گواهینامه رانندگی باشم. البته تقصیر خودمه که بدون آموزش رفتم و امتحان دادم اون هم با ماشین خودم و اون هم دنده غیر اتوماتیک. دیگه تصمیم گرفتم قبل از امتحان بعدی، حتما معلم بگیرم و با ماشین اون برم امتحان بدم. میگن اگه با ماشین معلم امتحان بدم، اونا با دید مثبت تری از من امتحان می گیرن. تمام دوستان من اینجا با چند ساعت معلم موفق به گرفتن گواهینامه شدن و دلیلش هم وجود علائم و نکات کاملا جدید تو قوانین راهنمائی و رانندگی استرالیاست. البته یه کمی هم بی دقتی از خود منه. راستش حوصله ام سر میره به این همه علامت تو خیابون توجه کنم. ولی خوب ظاهرا چاره ای نیست. فعلا بچه خوبی میشم تا گواهینامه رو بگیرم.

- طراح خانه اپرای زیبای سیدنی درگذشت. اسمش یورن آتزون بود و اهل کشور دانمارک و بر اثر عارضه قلبی تو سن نود و یک سالگی فوت شده. من یادمه اولین بار که سالن اپرای سیدنی رو دیدم، توی ترن نشسته بودم و ترن داشت از روی Harbour bridge رد میشد. من یهو سرم رو بلند کردم و منظره فراموش نشدنی این بنای با شکوه رو برای اولین بار دیدم. بعد از اون هم دو بار رفتیم و از نزدیک دیدیمش. چیزی که برای جالب بود، تمام نمای بیرونی پوسته حلزونی شکل خانه اپرا، از کاشی های کوچیک به ابعاد چند سانتی متر تشکیل شده. یعنی حدود یک میلیون کاشی گرانیت!! اگه میخواین درباره این بنا و طراحان و سازندگانش بیشتر بدونین به اینجا مراجعه کنین.

شب خوش

Kiana 6th birthday in Sydney

2008-12-01T15:04:00.003+03:30

ای شب جدائی

2008-11-25T15:14:00.009+03:30

این روزا توی شرکت به آهنگ های مورد علاقه ام بیشتر گوش میدم.

این یکی رو همیشه گوش میدم.

(وحید یادته رو پروژه اتوماسیون که کار می کردیم، چه حالی میداد گوش دادن به این نغمه؟)

ای شب جدائی

که چون روزم سیاهی ای شب

کن شتابی آخر

ز جان من چه خواهی ای شب

نشان زلف دلبری

ز بخت من سیه تری

بلا و غم سراسری

تیره همچون آهی ای شب

کنی به هجر یار من

حدیث روزگار من

بری ز کف قرار من

جانم از غم کاهی ای شب

تا که از آن گل دور افتادم

خنده و شادی رفت از یادم

سیه شد روزم

بی مه رویش دمی نیاسودم

به سیل اشکم گواهی ای شب

او شب چون گل

نهد ز مستی بر بالین سر

من دور از او

کنم ز اشک خود بالین را تر

خون دل از بس خوردم بی او

محنت و خواری بردم بی او

مردم بی او

بی رخ آن گل

دلم به جان آمد

دگر از جانم

چه خواهی ای شب؟

روزهای اول کار

2008-11-12T17:16:00.004+03:30

گفتم قبل از این که پست بعدی رو درباره (ماه اول چگونه گذشت) بنویسم، یه چند خطی درباره کار جدیدم صحبت کنم که از دو روز پیش شروع شد. بعدا مفصلا در مورد این که مراحل مصاحبه چطور بود و چه تست هائی رو پشت سر گذاشتیم، توضیح میدم ولی الان می خوام از این سه روز اول کار بنویسم. طبق قراری که آژانس کاریابی به من اعلام کرده بود، باید از روز دوشنبه 10 نوامبر ساعت 9 صبح کارم رو شروع می کردم. من هم لباس رسمی کار پوشیدم و با قطار به سمت شرکت حرکت کردم. فاصله ایستگاه قطار تا خونه ما حدود 5 دقیقه پای پیاده است و فاصله ایستگاه قطار ما و ایستگاه قطار شرکت هم که در Suburb زیبای St. Leonards قرار داره، 11 ایستگاه معادل 28 دقیقه. فاصله ایستگاه تا محل شرکت هم حدود 5 دقیقه پای پیاده. بنابراین من حدود 40 دقیقه توی راهم که در مقایسه با بقیه دوستان و آشنایان، مسیر نردیکی حساب میشه. در مورد مسافرت های درون شهری اینجا بعدا مفصلا صحبت خواهم کرد. و اما هنگام ورود به شرکت، منتظر مدیر نرم افزار شدم که 5 دقیقه بعد از من اومد. اسمش استفانه، یه مرد جوون خوش برخورد و مهربون. توی جلسه مصاحبه هم خیلی باهاش راحت بودم. خلاصه به من گفت که پشت میز کارم بنشینم و منتظر شیرن، مدیر فنی گروه برنامه نویسی باشم. تمام محیط شرکت به صورت Flat اه و میزهای کار به صورت Workstation از هم جدا شدن. روی میز کار من، یه کامپیوتر، دو تا مانیتور 17 اینچ LCD، یه تلفن و یه قفسه که وصله به دیوار وجود دارن. فضا بازه و آدم احساس خفگی نمیکنه. محیط شرکت مثل یه کتابخونه ساکته و هیچ کس با صدای بلند حرف نمیزنه. جالبه که هنوز کارم رو شروع نکرده، اسمم روی صفحه تلفنم در حال نمایش بود و نام کاربری من در تمام شبکه های شرکت تعریف شده بود. خیلی خوشم اومد از نظم شون. خلاصه بعد از 10 دقیقه شیرن هم اومد و از من دعوت کرد که بریم به یکی از اتاق جلسه ها. شیرن یه پسر جوون با پوستی قهوه ای که اول فکر می کردم هندیه و بعد متوجه شدم که اهل سریلانکاست. بسیار باهوش، مسلط به تکنولوژی و از همه مهم تر، پیش قدم در انتقال دانش. بسیار جدی و در عین حال شوخ طبع. توی اتاق جلسه، مدارک مورد نیاز برای پر کردن رو تحویلم داد و موارد معمول مرتبط با قانون کار در استرالیا رو برام بازگو کرد. بعدش هم به همراهش رفتیم تا یه دور کوتاه توی شرکت بزنیم. من رو نفر به نفر به تمام اعضای شرکت که یه چهل پنجاه نفری میشدن، معرفی کرد. البته این شرکت، تو تمام ایالت های استرالیا شعبه داره ولی شعبه سیدنی از همه بزرگتره. بعد از معرفی، دوباره سر میزم برگشتم و قرار شد منتظر کِلی، مدیر منابع انسانی بشم. تو این فاصله، لیستی از نرم افزارهای لازم رو به من داد تا روی دستگاهم نصب کنم. نزدیک ظهر، کِلی با روئی خندون اومد پیشم و من را تا میزش همراهی کرد. کِلی یه خانم جوون خوشرو که ارتباط خوبی با آدم میسازه. خلاصه اون هم به من خوشامد گفت و اون هم برخی قوانین شرکت رو به من گفت. از جمله این که مجبور نیستم توی شرکت کراوات بزنم که خبری خوشحال کننده بود. البته پوشیدن لباس رسمی کار الزامیه و روزهای جمعه میشه لباس راحت شامل جین و حتی شلوار کوتاه پوشید! برای ناهار با چهار تا از همکاران که شیرن هم بین شون بود رفتیم بیرون به یه رستوران تایلندی. البته توی آشپزخونه شرکت همه جور امکاناتی برای پذیرائی از خود وجود داره ولی خوب من روز اول با خودم ناهار نبرده بودم. ناهار خوشمزه ای بود اسمش هم تو این مایه ها بود Chilli Basil Beef. البته همکارم رامض من رو مهمون کرد. رامض اهل اردنه و همون روز فهمیدم که خونه شون تو خیابون کناری خونه ماست. بنابراین از اون روز هم مسیر شدیم.
روز دوم و سوم، دو تا کار به من تخصیص داده شد که هر دو تاشون تحقیقاتی و خیلی سرگرم کننده هستن. شیوه تولید نرم افزار توی این شرکت، خیلی قشنگ و تمیزه که شرح اش از حوصله این وبلاگ خارجه. من که خیلی لذت می برم از کار توی این شرکت. شاید آخرین باری که این قدر احساس راحتی می کردم توی کار، شرکت همکاران سیستم بود که البته اونجا استرس کاری فراوون بود و اینجا اثری از استرس بین پرسنل به چشم نمی خوره. یادم رفت بگم که تسهیلات آب جوش و قهوه و نسکافه و چای و مایکروویو و ساندویچ ساز و توستر و دوش و سالن بدنسازی و انواع نوشابه خنک و شکلات فراهمه و آدم حوصله اش سر نمره. البته بین تمام این تسهیلات، سالن بدنسازی مجانی نیست که من هنوز امتحانش نکردم. من ناهارم رو گرم می کنم و میارم پشت میز کارم می خورم. حین صرف ناهار هم اینترنت گردی می کنم و یا به ادامه کارم می رسم. اینترنت نامحدود بدون منت با سرعت زیاد. تمام برنامه نویس ها مجهز به مانیتورهای دوگانه 17 اینچ هستن که انصافا چقدر هم توی راحتی و سرعت موثره. یه اتاق پر از لوازم تحریر داریم که هر وقت خواستیم می تونیم بریم و هر چی می خوایم برداریم. البته ناگفته نماند که شرکت مجهز به دوربین های مداربسته هست که 24 ساعته مراقب هستن. تمام اعمال کامپیوتری هم کنترل و ثبت میشن. جالبه که با توجه به تمام این ملاحظات، احساس راحتی توی شرکت موج میزنه و جو دوستانه ای بین پرسنل برقراره. راستی یه ایرانی هم تو قسمت جاوا کار میکنه که توی استرالیا به دنیا اومده و قراره فردا باهم ناهار بریم بیرون.
باز هم می نویسم.
شب خوش

روز اول چگونه گذشت؟

2008-11-08T15:54:00.000+03:30

من همیشه وقتی به یه چیز جالب بر می خورم اصطلاحا میگم (عین خارجه!!) اصلا هر وقت هم که به خارج از تهران یا ایران سفر می کردم، همه چیز برام جالب بود. این بار موضوع حالت دوگانه ای داشت. از یه طرف به عنوان یه مسافرت جذاب و مرموز، پا به سرزمینی دوردست و تماشائی میذاشتیم و از سوی دیگه می دونستیم که ما مسافر نیستیم و اینجا شاید برای همه عمر، مکان زندگی جدیدمون خواهد بود و مثل هر نقل مکان دیگه باید به فکر تهیه مسکن و وسائل زندگی و یافتن کار و مدرسه بچه و بقیه مسائل زندگی باشیم. با این وضعیت دوگانه بود که از درب هواپیما قدم به خاک استرالیا گذاشتیم. محیط فرودگاه، آرام و ساکت بود و صف های انتظار برای کنترل گذرنامه، خلوت. برخورد پرسنل فرودگاه خوب بود و تشریفات ورود اولیه مهاجرت هم بیشتر از 15 دقیقه طول نکشید. توی فرودگاه، یه سیم کارت پیش پرداخت Prepaid از شرکت Vodafone به قیمت 29 دلار تهیه کردیم که اعتبار اولیه اون 150 دلار بود. به این ترتیب، خبر رسیدنمون رو به خانواده ها خبر دادیم و یه تاکسی Van به سمت هتل کرایه کردیم. اولین چیزی که توجه من رو جلب کرد، جهت مخالف رانندگی و فرمون و خیابون ها بود. با این که می دونستم اینجا برعکسه، باز هم مشاهده این همه ماشین برعکس برای اولین بار، عجیب بود. مسیر فرودگاه تا هتل حدود چهل دقیقه طول کشید و هزینه اون هم شد 103 دلار! حدود ساعت 10 صبح به هتل رسیدیم. خوشبختانه هتل ما در نزدیکی یکی از Suburb های خوب سیدنی به نام Hornsby قرار داشت. خود هتل مثل عکس هاش توی اینترنت، خوب و تمیز بود اما به هرحال هتل بود و برای ما که خسته سفر بودیم و این همه بار داشتیم، جای دنجی نبود. تا حدود ساعت 4 بعد از ظهر خوابیدیم و با سردرد بیدار شدیم. هر سه تای ما حس عجیبی داشتیم. من سعی می کردم حالت اضطراب و نگرانی خودم رو بروز ندم اما به هر حال نمایان بود. عصر تصمیم گرفتیم تا سری به شهر بزنیم و عجله داشتیم که سریع تر اپرای سیدنی رو ببینیم. بنابراین پیاده به طرف ایستگاه قطار که 10 دقیقه با هتل فاصله داشت، راه افتادیم. استرالیا پیچیده ترین شبکه ریلی دنیا رو در اختیار داره و حداقل توی سیدنی، دسترسی از هر مکان به مکان دیگه به راحتی توسط قطار شهری امکان پذیره. برای تهیه بلیط، دستگاه های خودپردازی وجود داره که روی اون، تمام مقصدهای قابل دسترس از اون ایستگاه قابل انتخاب هستند. بعد از انتخاب مقصد و انتخاب مسیر یکسره یا دو سره بودن، قیمت مسیر مشخص میشه و باید پول رو به صورت اسکناس یا سکه وارد دستگاه نمود و بلیط رو دریافت کرد. طبیعیه که برای سه نفر، این عمل رو باید سه بار تکرار کرد. بعد از کمک گرفتن از یکی از مسافرین، ایستگاه Central رو انتخاب کردیم و منتظر رسیدن قطار شدیم. این رو هم بگم که قیمت سه تا بلیط شد 20 دلار و ما بعدها فهمیدیم که می تونستیم برای بچه، نصف قیمت بگیریم. ولی به هر حال قطار هم ارزون نیست. اینجا قطارها با نظم فوق العاده ای و در ساعات کاملا مشخصی به ایستگاه میرسن. در هر ایستگاه، بسته به بزرگ یا کوچک بودن اون ایستگاه و انشعاباتی که داره، دو یا بیشتر Platform وجود داره. در هر Platform هم مانیتورهائی وجود داره که مشخصات قطار مورد انتظار بعدی، بعد تر از اون و دو تا بعد تر از اون رو نشون میده. خیلی مهمه که شما تمام توقف های مسیر مورد نظر رو ببینید که مطمئن بشید در مقصد شما توقف خواهد داشت یا نه. به هر حال، سوار قطار شدیم و بعد از چهل دقیقه در ایستگاه Central در مرکز شهر سیدنی پیاده شدیم. اینجا به مرکز شهر سیدنی که مراکز و شرکت های مهم تجاری سیدنی قرار دارن و مهم ترین مراکز تفریحی و توریستی و آسمان خراش های سیدنی اونجا جمع شدن، CBD گفته میشه که مخفف Central Business District هست. بیشتر کسانی که دنبال کار هستن، این ناحیه رو مد نظر قرار میدن. اما من با این که از یه شرکت بزرگ تو یه ساختمون بزرگ تو قلب CBD اصطلاحا Job Offer داشتم، ترجیح دادم تا تو یه Suburb که مکان آروم تری بود کار کنم. من خودم محیط شهر رو تنها برای گذر و تفریح مورد دوست دارم و علاقه ای ندارم که همیشه اونجا باشم. خلاصه اوائل شب رسیدیم به مرکز شهر اما خبری از اپرای سیدنی نبود. گفتم که ما هنوز گیج بودیم و نقشه مقشه هم نداشتیم. بنابراین همون اطراف ایستگاه قطار، یه Fast food کوچیک به نام Oporto پیدا کردیم که انصافا مرغ برگر خوشمزه ای داشت و اولین وعده استرالیا رو افتتاح کردیم. بعد از تهیه یه نقشه شهر (که البته با وجود Google Map، هیچگاه به دردمون نخورد)، به هتل برگشتیم. من یه کارت اینترنت Daily pass به قیمت 27 دلار ناقابل از هتل گرفتم و به یکی دو تا از دوستای داخل سیدنی ایمیل زدم که ما رسیدیم.
تا اینجا رو داشته باشین تا بعد.

پرواز به سوی سیدنی

2008-11-07T15:25:00.010+03:30

نامه Pre-Grant ما در تاریخ 21 July به دستمون رسید که از ما خواسته شده بود تا هزینه آیلتس همسر رو پرداخت کنیم. ما هم با توجه به این که با وکیل اقدام کرده بودیم، از طریق همون وکیل هزینه آیلتس رو همون روز پرداخت کردیم و البته معادل ریالی همون مبلغ رو به حسابشون توی ایران واریز کردیم. فردای همون روز سه بلیط یکسره به سیدنی برای تاریخ 26 August رزرو کردم. از بین پروازهای خارجی که میشه از تهران تا سیدنی انتخاب کرد، سه حالتشون متداول ترن. اول، خطوط هوائی امارات با یک توقف در دوبی، تعویض هواپیما و چهار ساعت انتظار در فرودگاه و سپس مستقیم تا سیدنی. پرواز تهران تا دوبی با هواپیمای Airbus A330-200 که ردیف های صندلی آن، 2 4 2 و پرواز دوبی تا سیدنی با هواپیمای Boeing 767 که ردیف های صندلی آن، 3 4 3 هستند. این مجموعه پرواز، قیمت بالاتری نسبت به بقیه پروازها داره. مثلا برای دو بزرگسال و یک فرزند 6 ساله، حدود 3 میلیون و صد هزار تومن تموم میشد. دوم، خطوط هوائی امارات با یک توقف در دوبی تعویض هواپیما و دو ساعت انتظار در فرودگاه و سپس پرواز به سوی بانکوک، تخلیه هواپیما، بازرسی مجدد، بازگشت به همان هواپیما و مستقیم به سوی سیدنی. نوع هواپیماها همان ترکیب حالت اول. بهای بلیط یکسره این ترکیب پروازی برای دو بزرگسال و یک فرزند 6 ساله، 2 میلیون و هفتصد هزار تومن تموم شد که البته ما این روش رو انتخاب کردیم. سوم، خطوط هوائی الاتحاد با یک توقف در ابوظبی، تعویض هواپیما و سپس مستقیم تا سیدنی. پرواز تهران تا دوبی با هواپیمای Airbus A320 و پرواز دوبی تا سیدنی با Airbus A340. بهای بلیط یکسره این ترکیب پروازی هم برای دو بزرگسال و یک فرزند 6 ساله، یک میلیون و نهصد هزار تومن تموم میشد. البته سیدنی تنها شهری در استرالیاست که پرواز الاتحاد در اون فرود میاد.
ویزا در اول August به دستمون رسید و گذرنامه ها رو تحویل دفتر وکیل در تهران دادیم تا مهر ویزای آنها را از سفارت دریافت کنند. پس از تصفیه حساب با وکیل، یه هتل رو که از اینترنت پیدا کرده بودیم، به مدت هفت شب، باز هم توسط وکیل، رزرو کردیم و معادل ریالی اون رو به حساب ایرانش ریختیم. هتل IBIS واقع در محله Thornleigh شهر سیدنی و قیمت هر شبش هم 109 دلار بود. به این ترتیب، آماده رفتن شدیم و پس از تخلیه منزل و اجاره دادن اون، مدتی رو تو خونه های پدر و مادر دو طرف سپری کردیم که البته با توجه به دوری طولانی مدتی که پیش رو داشتیم، لازم به نظر می رسید. اثاث خونه رو تصمیم گرفتیم در مراجعت بعدی فریت کنیم. چون واقعا ایده ای نداشتیم که تا چه حد برای فریت اثاثیه، متحمل سختی خواهیم شد. به ما گفته شده بود که حداکثر بار قابل حمل برای هر بلیط، یک عدد چمدون و اون هم 20 کیلو هستش. مجموعه بار ما (با توجه به صرفنظر کردن خیلی از چیزهائی که به اجبار کنار گذاشتیم)، سه چمدون 30 کیلوئی شد و خودمون رو برای جریمه اضافه بار که گفته میشد تا کیلوئی 15 هزار تومنه، آماده کردیم. بیشتر وسائل ما رو پوشاک تشکیل میداد و مقدار قابل توجهی هم دارو تهیه کرده بودیم از جمله آنتی بیوتیک بزرگسال و خردسال. همچنین سه چمدون داخل کابین و دو کوله پشتی و دو نوت بوک هم به همراه داشتیم که واقعا به توجه به جابجائی های طی مسیر، باعث اذیت مون شد.
پرواز، ساعت 5:05 صبح به وقت تهران بود و پس از خداحافظی تلخ و شیرین و پشت سر گذاشتن سختی های تشریفات فرودگاه، تهران رو با هزاران امید و هیجان و ناشناخته های روبرو نشده، ترک کردیم. البته این رو هم بگم که تا 30 کیلو برای هر چمدون مجاز بود و ما متحمل هیچ جریمه اضافه باری نشدیم. خوشبختانه پرواز تاخیر کمی داشت و بیم از دست دادن پرواز بعدی از بین رفت. هرچند که مسوولیت این اتفاق با خود هواپیمائی امارات می بود اما به هرحال، سختی آن متوجه ما میشد. پس از ورود به دوبی، هواپیما تعویض شد و به سمت بانکوک به راه افتادیم و پس از هشت ساعت پرواز و تخلیه هواپیما به منظور نظافت و بازرسی مجدد و سوار شدن به همان هواپیما، به سمت سیدنی پرواز کردیم. این مسیر هم هشت ساعت به طول انجامید و با توجه به این که شب هم فرا رسیده بود، لحظات به کندی سپری شدند و خستگی طافت فرسای اون هنوز از یادم نرفته. مخصوصا که فاصله کم صندلی ها باعث میشدن تا نتونی یه خواب راحت داشته باشی. (البته من شنیدم فاصله صندلی های خطوط هواپیمائی الاتحاد، بیشتره)
حدود یک ساعت مونده بود تا سیدنی که هوا کم کم روشن شد و اشتیاق اولین دیدار شهر از فراز ابرها، خستگی شب گذشته رو موقتا از یاد برد. بعد از تکمیل فرم های اطلاعاتی که دربرگیرنده قصد ورود به استرالیا و اعتراف نامه محتویات تشکیل دهنده بار مسافر و مقدار ارز همراه بود، کمربندها رو بستیم و در باند فرودگاه سیدنی زیبا فرود اومدیم.
ادامه ماجرا رو در پست بعدی دنبال می کنیم.

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

2008-11-04T15:22:00.003+03:30

سلام. بالاخره پس از دو ماه و اندی دوری از وبلاگ نویسی، دوباره برگشتم. دو ماه جالبی رو پشت سر گذاشتیم. دو ماه اولیه استقرار در شهری زیبا به نام سیدنی. فراز و نشیب های فراموش نشدنی و خنده و اضطراب های بی بدیل. همه اش برای من شیرین بود هر چند که برای پیدا کردن کار، کمی بیش از حد انتظارم زمان سپری شد. اما به هر حال، کار مورد علاقه خودم رو با حقوق رضایت بخشی گیر آوردم. حالا که تا شروع اولین روز کاری یه چند روزی وقت دارم، می تونم بیشتر بنویسم. دارم تمام روزها و لحظات دو ماه گذشته رو مرور و دسته بندی می کنم تا اون ها رو به ترتیب توی وبلاگ بنویسم.
شب خوش

2008-08-02T16:51:00.001+04:30

ویزا اومد. در مدت نوزده ماه و بیست روز.

2008-07-27T09:29:00.002+04:30

خیلی نردیک شدیم به گرفتن ویزا. احتمالا فردا تموم میشه
نگران وضعیت شنیداری و گفتاری زبان هستم. هیچ شوخی در کار نیست. من هم اهل عقب‏نشینی نیستم. پس نتیجه؟ من از پسش بر میام.
از نظر آمادگی کار حرفه‏ای، در نقطه وسط هستم و برنامه اینه که به وضعیت آمادگی برسم. این روزا گرفتار کارهای نهائی تو ایران هستیم و حسابی گرفتاریم. باید روزی بیست ساعت هوشیار باشم. می‏تونم؟
خیلی هیجان دارم. دوری از ایران، ورود به یه جای دور و تقریبا ناشناخته، ارتباط با آدمائی که کمتر می‏شناسمشون، اثبات دوباره خودم. خوبه. می‏خوام وقتی چند سال دیگه برمی‏گردم عقب رو نگاه کنم، حس خوبی داشته باشم.

2008-07-22T09:16:00.001+04:30

همچنان منتظر ویزا هستیم. بلیط رزرو کردیم و در حال انجام امور مهاجراتی.

2008-07-19T10:28:00.002+04:30

دیروز وکیلمون تماس گرفت و گفت که از ما پول آموزش زبان رو خواستند و زمان ورود به استرالیا رو حداکثر 11 سپتامبر قرار دادن. یعنی به این ترتیب، Pregrant letter ما اومد. اگه همه چی خوب پیش بره و ویزا به موقع بیاد، هفته اول شهریور می‏پریم.

2008-07-17T09:34:00.004+04:30

مازیار 17242 روز دیگه داره تا پایان

2008-07-15T09:20:00.007+04:30

دیروز CaseOfficer از ما سوال کرد که قصد ادامه تحصیل تو چه رشته‏ای رو داریم. ما هم براش فرستادیم. امروز که با وکیلمون صحبت می‏کردم، گفت می‏تونه نشونه خوبی باشه. گفت شاید بشه نتیجه گرفت که Internal Checking تموم شده و مراحل نهائی پرونده داره طی میشه. راستش من که دلم می‏خواد این‏طوری فکر کنم.

از هفته پیش، ورزش رو شروع کردم و تا حالا که هنوز ادامه داره. شدیم سه نفر. یواش یواش می‏خوایم پارک رو قرق (همین‏جوری می‏نویسن دیگه؟) کنیم.

شاید آخر هفته با یکی از بچه‏ها بریم کوه‏پیمائی و شاید شب رو تو چادر سر کنیم.

2008-07-12T11:18:00.002+04:30

George the great said : Life is going on
The public says : Just keep moving forward

2008-07-12T11:15:00.002+04:30

اين هفته رو خيلي بد شروع كردم از نظر روحي. شايد به خاطر انتظار بيش از اندازه ويزا باشه. بايد به سرعت به فكر يه چاره باشم.

2008-07-10T15:29:00.001+04:30

داستان مهاجرت ما نوزده ماهه شد.

2008-07-10T15:27:00.001+04:30

دو داستان کوتاه از وینستون چرچیل :

نانسى آستور - (اولين زنى که در تاريخ انگلستان به مجلس عوام بريتانياى کبير راه يافته و اين موفقيت را در پى سختکوشى و جسارتهايش بدست آورده بود) - روزى از فرط عصبانيت به وينستون چرچيل (نخست وزير پرآوازه وقت انگلستان ) رو کرد و گفت: من اگر همسر شما بودم توى قهوه‌تان زهر مى‌ريختم.چرچيل (با خونسردى تمام و نگاهى تحقير آميز): من هم اگـر شوهر شما بودم مى‌خوردمش!
يه روز چرچيل داشته از يه کوچه باريکي که فقط امکان عبور يه نفر رو داشته… رد مي شده… که از روبرو يکي از رقباي سياسي زخم خورده اش مي رسه… بعد از اينکه کمي تو چشم هم نگاه مي کنن… رقيبه مي گه من هيچوقت خودم رو کج نمي کنم تا يه آدم احمق از کنار من عبور کنه… چرچيل در حاليکه خودش رو کج مي کرده… مي گه ولي من اين کار رو مي کنم

2008-07-10T15:14:00.003+04:30

از هفته گذشته بگم :

اول هفته، طبق برنامه‏ای که داشتم، یه سر به آقای نظاری زدم. شرکت و خود آقای نظاری مثل همیشه مرتب بود و برق می‏زد. خیلی‏ها رو دیدم. هر دو طرف از دیدن هم لذت بردیم واقعا.
بالاخره بعد از مدتها، ورزش صبحگاهی رو شروع کردم. فعلا روزهای فرد، پنج و نیم صبح، پارک قیطریه، به همراه مهرداد
این هفته، بالاخره وقت اون شد تا واکسن دو تا شش سالگی کیانا رو بزنیم. طفلکی تا دم ورود به اتاق واکسیناسیون چه ذوقی داشت (چون نمی‏دونست واکسن همون آمپوله) وقتی چشمش به فضای داخل اتاق افتاد، اول خیلی مظلومانه اشک می‏ریخت و هنگام تزریق هم با کمک بغل سفت مامان و باباش، موفقیت حاصل شد. بعدش هم با یه رانی و یه شکلات ترسش تموم شد.
دارم یواش یواش درگیر کارهای بیشتری می‏شم

2008-07-03T12:45:00.004+04:30

مدتیه همکاری خودم را با شرکت تجارت الکترونیک پارسیان که سه سال بود اونجا کار می‏کردم، کم کردم. اینجوری وقت بیشتری پیدا می‏کنم برای کار روی مباحث پیشرفته‏تری که توی IT باهاشون سر و کار دارم. به هر حال باید آماده بشم برای کار توی استرالیا.
هفته پیش دوباره به آقای نظاری زنگ زدم و یه قرار گذاشتیم برای روز شنبه. خیلی خوشحالم که هر وقت بخوام، این ملاقات جور میشه. دسترس‏پذیری همچین فردی واقعا یه غنیمته و من آگاهانه ارزشش رو می‏دونم.
کار کردن با مهرداد هم خیلی لذت‏بخشه. نکته جالب این‏جاست که بزرگترین هنرش، مطالعه دقیق و اصولیه. چیزی که اگه هرکسی انجامش بده قطعا تو هر رشته‏ای موفق میشه.
این روزا (و شاید برای همیشه) زندگی‏ام داره برق می‏زنه.
از هستی و کیانا ممنونم. ترکیب سه نفره خیلی خوبیه. این اتفاق، شانسی نبود. هر سه نفرمون خواستیم تا برسیم بهش.
باز هم از خودم بابت همه فرصت‏های آینده که آگاهانه ایجادشون می‏کنم، ممنونم.

2008-06-25T09:52:00.002+04:30

زندگي-ام داره برق مي‏زنه. واقعا از خودم ممنونم

2008-06-02T11:32:00.003+04:30

سلام. من دوباره برگشتم. ديگه نميرم.

Kiana's 5th Birthday

2007-11-30T23:41:00.001+03:30

2007-11-10T13:24:00.000+03:30

عجب دنيائيه اين دنياي .NET

2007-10-30T21:52:00.000+03:30

I want much more than a dream

2007-10-29T09:25:00.000+03:30

يه روز يه مردي سوار بر موتور داشت تو يه مسيري حركت مي‏كرد. پشت سرش هم يه ماشين پليس كه مقام عالي‏رتبه‏اي توش نشسته بود در همون مسير در حركت بود. مرد موتور سوار از هر تقاطعي كه مي‏گذشت، در كمال تعجب، مشاهده مي‏كرد كه افسران راهنمائي، به او احترام مي‏گذارند. بعد از گذشتن از چند تقاطع، ديگه اين موضوع براش عادي شد و مطمئن شد كه افسران بايد به اون احترام بذارن (بدون اين‏كه دليلي براي اين كار وجود داشته باشه). تا اين‏كه در يك تقاطع كه مرد موتور سوار به راه مستقيم خود ادامه مي‏داد، ماشين پليس به سمت راست پيچيد و به مسير ديگري رفت. به اين ترتيب، هنگامي‏كه مرد موتور سوار به تقاطع بعدي رسيد، خبري از احترام از جانب افسر راهنمائي نبود. اين موضوع براي مرد موتور سوار قابل تحمل نبود. به همين دليل، به كنار افسر راهنمائي رفت و بر سر او فرياد كشيد كه "آهاي مرديكه چرا احترام نمي‏ذاري؟!!!"

در زندگي جاري ما آدما هم چنين رفتارهائي وجود دارن. بعضي‏ها چهره زيبائي دارن، بي‏نهايت زيبا. بعضي‏ها پول‏دار هستن، بي‏نهايت پول‏دار. بعضي‏ها تحصيلات بالائي دارن. اين‏ها همون ماشين پليسه هستن. صاحبان اين خصوصيات هم بي‏خبر از اون ماشين پليسه، انتظار احترام از جانب ديگران دارن. اصلا خيلي‏ها عمدا خودشون رو جلوي يكي از همين ماشين پليس‏ها قرار مي‏دن تا از ديگران، احترام بگيرن. اما زماني‏كه اون ماشين پليسه مسيرش رو عوض مي‏كنه، يعني زيبائي و پول و قدرت از دست مي‏ره، ديگه احترام هم از بين مي‏ره. ديگه اون فرد قابل شناسائي نيست.

يه روزي يه نفر به من گفت "مي‏خوام اون‏قدر درس بخونم و مدرك‏هاي عالي بگيرم كه ديگران تا كمر جلوي من خم بشن". هيچ‏وقت اين حرفش رو فراموش نكردم. خوب در واقع اون نيازمند يه ماشين پليس خيلي مهم بود كه جلوش قرار بگيره تا به وسيله اون احترام بخره. چه دليل وجود داره كه يكي به خاطر تحصيلات بالاي من به من احترام بذاره؟ چرا كسي كه زيباست فكر مي‏كنه ديگران بايد به اون احترام بذارن؟ اتفاقا نگاه به يك زيبا رو از سر تحسين صاحب زيبائي نيست بلكه حس زيبائي‏دوستي صاحب نگاه رو ارضا مي‏كنه.

شايد حالا نفس عميقي بكشم و خوشحال باشم كه خوش‏تيپ نيستم، پولدار نيستم و مقام مهمي ندارم. منظورم اين نيست كه چنين چيزهائي مطلقا بد هستن. اما لااقل مطمئنم اگه كسي به من علاقه داره و احترام مي‏ذاره، به خاطر موتور خودمه نه به خاطر ماشين پليسه.

2007-10-20T14:16:00.000+03:30

دلم براي پيانو تنگ شده : براي Triste، Innocence، The Swan و به ويژه Valse 10 شوپن
ديروز از اون روزاي سخت بود. اما آخرش راحت تموم شد. بايد منشاء‏اش رو بشناسم. بايد سكوت رو در وجودم جاري كنم. خوبه كه در روز يه نيم‏ساعتي ساكت باشم. فكرم رو خالي كنم.
الان مي‏خوام طراحي يه چارچوب رو شروع كنم كه يه دو ماهي طول مي‏كشه. نكته جالب اينه كه دارم با يه حرفه‏اي كار مي‏كنم.

2007-10-16T14:29:00.001+03:30

بالاخره تركيب وبلاگ رو يه تكوني دادم. قبليه خيلي خسته‏كننده بود.

2007-10-15T13:20:00.000+03:30

اون مطلبي كه تو نوشته The Secret نوشتم از خودم نبود

از اين تكه فيلم درش آوردم

2007-10-15T09:15:00.000+03:30

بايد يادم باشه كه نگاه ديگران به من از ديد ديگران، ارزشي بيش از نگاه من به ديگران از ديد من نداره. يا به عبارت ديگه نگاه من به ديگران از ديد ديگران به همون اندازه مهمه كه نگاه ديگران به من از ديد من.
اين‏كه من چقدر جذب ديگران ميشم يا ديگران چقدر جذب من ميشن بستگي به تسط من بر من داره.
من يه مجموعه هستم با تمام اختيارات و شعور طبيعي كه مي‏تونم بهش مسلط بشم، سوقش بدم به سمت خوشبختي. منشاء شادي بشم و پام رو از ترمز خودكامگي بر دارم و خودشيفتگي رو به حد اعلاء برسونم.
يادم باشه كه تا حالا اسير همين خودكامگي بودنم سبب پيشرفت‏هاي لاك‏پشتي و مقطعي بوده.
بايد يادم باشه كه اگه به خودشيفتگي برسم، منشاء جذب ميشم و نيروي خودم رو افزون مي‏كنم
بايد منشاء شادي بشم. بايد دليل نياز باشم. بايد خودم رو بشناسم. نيروهاي طبيعي خودم رو.
و بايد يادم باشه كه وقت ندارم
بايد بجنبم

The Secret

2007-10-14T10:39:00.001+03:30

Today is the beginning of my new life
I am starting over today
All good things are coming to me today
I am grateful to be alive
I see beauty all around me
I live with passion and purpose
I take time to laugh and play every day
I am awake, energized and alive
I focus on all the good things in life
And give thanks for them
I am at the peace and one with everything
I feel the love, the joy, the abundance
I am free to be myself
I am magnificence in human form
I am the perfection of life
I am grateful to be ME
Today is the best day of my life

2007-09-25T15:16:00.000+03:30

امروز بالاخره تمام مدارك مورد نياز از طريق وكيلم به CaseOfficer ارسال شد. از بس اين يكي دو روز بهشون زنگ زدم و ايميل زدم، وكيلم يه نامه زد به من و نوشت :

Be patient and enjoy life and do not worry about anything. Time will pass and you will get your visa. If nothing happens within three months just e-mail and ask about yourcase - please try to avoid phone calls

2007-09-24T14:22:00.001+03:30

ركوردم توي شنا شد 500 متر توي سي دقيقه.

2007-09-24T14:15:00.000+03:30

امان از اين دل عزيز من و فغان از اين دل. . .

2007-09-22T08:42:00.000+03:30

اين صداها منو سرشار مي‏كنن :

صداي زوزه باد در دل سكوت وقتي با دوچرخه توي سرازيري حركت مي‏كنم.
صداي سكوت بامعنائي كه هنگام دراز كشيدن روي آب مي‏شنوم.
صداي ژرف كوه هنگامي كه به قله نزديك مي‏شم.
صداي اولين كلمه كيانا بعد از بيدار شدن از خواب.
صداي شاملو در حالي كه توي جاده رانندگي مي‏كنم.
صداي طپش قلبم موقعي كه مي‏خواستم بپرسم (Pop the question)
صداي زوزه هواپيما وقتي بالاي ابراست.
صداي شيرين بخشيده شدن.
صداي موسيقي شوپن.

2007-09-15T12:23:00.001+03:30

هوس يه ديزي دبش كردم توي دربند.

Sahel's 3rd Birthday

2007-09-14T08:48:00.001+03:30

2007-09-11T10:38:00.001+03:30

ديشب 500 متر رو در مدت چهل و پنج دقيقه شنا كردم. پيشرفت خوبيه!

2007-09-11T09:27:00.001+03:30

چند خاطره جالب :

- براي يه ماموريت از طرف شركت به همراه يكي از همكارام بايد مي‏رفتيم شمال. اول جاده فيروزكوه به راننده تاكيد كردم كه هيچ عجله‏اي در كار نيست و با احتياط كامل رانندگي كنه. اون هم با قيافه‏اي حق به جانب، عكس دخترش رو از جيبش درآورد و گفت : "من قبل از اين‏كه به فكر مسافرام باشم، به فكر دختر كوچولوم هستم". تو اولين تونل بلندي كه تو مسيرمون بود يهو تو يه پيچ مخالف، يه سبقت ناجور گرفت. غافل از اين‏كه يه كاميون در حال نزديك شدن از مسير مقابله. هرچي بود بخير گذشت. بعد از خارج شدن از تونل، زدم روي شونه‏اش و گفتم بزن كنار، اين‏جوري به فكر دخترتي؟ اين چه وضع رانندگيه؟ چرا سبقت گرفتي؟ گفت : "آخه ما راننده‏ها رسم نداريم توي تونل ترمز كنيم." !!!

- يه بار سوار يه تاكسي شدم. تاكسي خالي بود و من عقب سوار شدم و در رو محكم بستم. راننده برگشت گفت : "محكم‏تر هم مي‏تونستي ببندي" من فكر كردم گفت كه محكم‏تر ببند بنابراين در رو باز كردم و خيلي محكم‏تر بستم. بعد تازه متوجه شدم كه اون چي گفته. گفتم الانه كه يه چيزي بهم بگه. راننده بدبخت هم فكر كرد كه بابا من ديگه چه خلافي هستم. خلاصه تا آخر مسير از همديگه ترسيديم.

- زمستون پارسال كه برف شديدي اومده بود، از بخت بد ما هستي هم كلاسش همون روز بود و بر مبناي يك قانون غير قابل تغيير، اگه از آسمون سنگ هم بباره كلاس تعطيلي نداره. بنابراين به اجبار ماشين رو آورديم بيرون و افتاديم تو سرآشيبي كوچه كه يهو ماشين ليز خورد و من خواستم نيش ترمز بزنم كه ديدم اي داد بيداد، ترمز خالي شد. اون جلو هم دو سه نفر داشتن پياده راه مي‏رفتن. در رو باز كردم و با پام سعي كردم ماشين رو نگه دارم و بلند داد مي‏زدم بريد كنار ماشين ترمز نداره. خلاصه با هر بدبختي بود با پام ماشين رو نگه داشتم. بعد از ايستادن ماشين، ترمز رو امتحان كردم و در كمال ناباوري متوجه شدم كه اين همه مدت، داشتم كلاچ رو مي‏گرفتم!!! البته يه مدت از اين ماجرا گذشت تا موضوع رو اعتراف كردم.

- تو بزرگراه همت راهنما زدم تا از خروجي بزرگراه چمران برم بيرون. شيشه‏ها بسته بودن و صداي پخش هم بلند. اول خروجي، يه ماشين پليس پارك كرده بود. از كنارش كه رد شدم احساس كردم با بلندگو يه چيزي گفت. يه پنجاه متري كه رفتم جلو شك كردم كه با من بوده يانه. واسه همين، دنده عقب گرفتم و به طرف ماشين پليس حركت كردم. پياده كه شدم ديدم داره برگ جريمه رو پر مي‏كنه. گفتم دارين منو جريمه مي‏كنين؟ گفت : "بله، به دليل حركت در جهت عقب در بزرگراه"!!!

Kiana

2007-09-09T22:33:00.001+03:30

2007-09-09T11:03:00.001+03:30

دوست دارم هاي من :

دوست دارم كه آشپزي رو ياد بگيرم. لذت درست كردن و تركيب مواد.

دوست دارم كه زبان اسپانيائي رو ياد بگيرم. خيلي آهنگين و زيباست.

دوست دارم كه وقت بيشتري براي خانواده‏ام بذارم.

دوست دارم كه هر روز شنا كنم.

دوست دارم كه خودم رو بشناسم.

دوست دارم رقص ياد بگيرم.

دوست دارم كه دوستم داشته باشن.

(كيانا ميگه : مامان مگه اسم بابا كامبيز نيست؟ پس چرا ميگي عزيزم؟!!)

دوست دارم كه حس مسووليت‏پذيري ام رو در قبال خودم وكارهام تقويت كنم.

دوست دارم كه بيان احساساتم رو بلد باشم.

دوست دارم جرات اعتراف داشته باشم.

و چند تاي ديگه كه يادم نيست. . .

دوست ندارم‏هاي من :

دوست ندارم كه كسي از من برنجه.

دوست ندارم كه كارمند باشم.

دوست ندارم كه از كسي دلگير بشم.

دوست ندارم كه كسي رو مسخره كنم.

دوست ندارم كه كارهاي اشتباه رو به دليل عادت تكرار كنم.

دوست ندارم كه دچار روزمره‏گي بشم.

دوست ندارم كه انگشت‏نما باشم.

و چند تاي ديگه كه يادم نيست. . .

2007-09-09T07:39:00.000+03:30

پاواروتي. شايد خيلي‏ها اپرا رو با صداي پاواروتي مي‏شناسن. به هرحال شوخي نيست پنج دهه خوندن و در اوج بودن. هميشه خندون با اون صورت بامزه‏اش. صداش يه جنس خاصيه (بود)، شادي لبريز بود ازش. خلاصه هرچي بود با روحيات من هماهنگه. به قول مازيار، "انگار قرار نبود بميره". يكي از كارهاي جالبش تشكيل كنسرت‏هاي Pavarotti and Friends بود كه با خضوع تمام با خواننده‏هاي پاپ هم‏آواز مي‏شد به نفع بچه‏ها. تركيب سه صدائي Three Tenors هم در نوع خودش ني‏نظير بود. خوزه كارراس (يا كاررا) و پلاسيدو دومينگو. از اون تركيب‏هاي رويائيه.

اون اثر معروف La Donna e' Mobile با صداي پاواروتي هميشه منو سرحال مياره.

2007-09-05T15:01:00.001+03:30

اين اواخر هر هفته حداقل چهار پنج تماس تلفني يا ايميل به من ميشه كه راجع به مهاجرت استراليا سوال مي‏كنن. البته من هرچي مي‏دونم در اختيار مي‏ذارم ولي باز هم بعضي سوال‏ها را من هم نمي‏تونم جواب بدم. سايت رسمي مهاجرت استراليا خيلي كامله ولي جوابگوي همه سوال‏ها نيست. مثلا انتخاب وكيل، نحوه تنظيم Work Experience يا اطلاعاتي راجع به زندگي در استراليا و مسائلي از اين دست. البته خيلي از وبلاگ نويس‏هاي فعال كه خودشون قبلا اين پروسه رو پشت سر گذاشتن، انصافا مطالب مفيدي نوشتن اما به نظر من جاي يه وبلاگ اطلاع‏رساني جامع مثل وبلاگ آرمان خاليه. كاش آرمان به جاي كانادا به استراليا مهاجرت كرده بود. به هر حال شايد من بعد از مهاجرت، يه همچين وبلاگي راه انداختم. بريم ببينيم چي پيش مياد.

2007-09-04T07:43:00.001+03:30

يك خبر از BBC :

"همایون شجریان برای نخستین بار و مستقل از پدر طی کنسرت هایی با گروه دستان در اروپا به روی صحنه می رود.پیش از این همایون شجریان به عنوان خواننده، آثاری را بدون حضور پدر روانه بازار کرده بود، اما این برای نخستین بار است که در مقام خواننده به صورت مستقل کنسرت برگزار می ‌کند.این تور ۲۴ روزه از ۵ بهمن شروع می‌ شود و تا ۲۹ بهمن ماه ادامه دارد و طی آن گروه دستان به همراه همایون شجریان در کشورهای سوئد ، نروژ، هلند، بلژیک، آلمان ، انگ! لیس و ایتالیا به اجرای برنامه می ‌پردازد. در این اجراها ساخته ‌های جدید گروه دستان با آهنگسازی حمید متبسم و سعید فرج ‌پوری که خود یکی از اعضای گروه آوا به سرپرستی محمدرضا شجریان است، به اجرا درمی ‌آیند."

2007-08-31T22:03:00.000+03:30

اگر با من نبودش هیچ میلی،

چرا جام مرا بشکست لیلی !

2007-08-28T12:38:00.001+03:30

اطلاعات پيشرفت پرونده مهاجرتي من

2007-08-27T12:21:00.001+03:30

يه خبر غير منتظره : امروز بالاخره نامه Case Officer رسيد. اونم دو سه ماه قبل از زماني كه انتظارش رو داشتم. چقدر دوست دارم اينجوري غافلگير بشم. طرف چشم بادوميه اسمش هست Lee, Fee Ming. حالا ديگه بايد مدارك تست پزشكي و عدم سوء پيشينه رو آماده كنيم. احتمالا تا 10 ماه ديگه پريديم.

2007-08-26T18:22:00.001+03:30

تا حالا از خودتون پرسيدين كه چرا اوضاع‏تون از يه روز به روز ديگه تغيير مي‏كنه؟ تا حالا متوجه نوسانات روحي و جسمي خودتون شدين؟ يه روز دوست دارين ورزش كنين يه روز ديگه مي‏خواين فقط برين مهموني و يه روز ديگه حوصله هيچ كاري رو ندارين. در عوض يه روزائي قدرت فكري‏تون به حداكثر مي‏رسه و مي‏تونين از پس همه مسائل مشكل فكري بر بياين؟
يه نظريه به نام زيست‏آهنگ (BioRhythm) وجود داره كه ميگه از شروع تولد ما آدما، سه چرخه متناوب سينوسي شروع به فعاليت مي‏كنن كه بر اساس ساعت دروني و بيولوژيكي عمل مي‏كنن. اين سه چرخه عبارتند از : جسمي، حسي و ذهني .
دوره چرخه جسمي ( Physical ) هر 23 روز يك بار تكرار مي شه
دوره چرخه حسي ( Emotional) هر 28 روز يك بار تكرار مي شه
دوره چرخه ذهني ( Intellectual) هر 33 روز يك بار تكرار مي شه
تو روزائي كه برآيند اين سه موج، عدد بالاتري باشه، توانائي بيشتري با مواجهه مشكلات و مسائل داريم. خوب اين صرفا يه نظريه‏است اما تحقيقات زيادي درباره‏اش شده و دكتراي زيادي در اين مورد صاحب‏نظر هستن. ريشه اين نظريه به اواخر قرن نوزدهم برميگرده.
اگه ميخواين نمودار امروز خودتون رو استخراج كنين، اينجا كليك كنين.

2007-08-26T10:59:00.001+03:30

اين روزا چيزائي كه پيش مياد با چيزائي كه قرار بود پيش بياد يه كم فرق داره. بايد اتفاق‏هائي رو كه برام مي‏افته خودم كنترل كنم. يادم باشه.

2007-08-25T17:28:00.001+03:30

قرار شد تا پايان امسال MCSD رو بگيرم و تا چهل سالگي، MBA رو. اين رو با خودم قرار گذاشتم.

2007-08-25T15:53:00.001+03:30

از بين تمام شيريني‏هاي مورد علاقه من، باقلواي لبناني روشه جايگاه خاصي داره. البته روشه اسم فروشگاهيه كه اين نوع باقلوا رو تو ايران عرضه مي‏كنه كه اسم يه محله توريستي توي لبنان هم هست. اين باقلوا شيريني متعادلي داره و اصلا دل رو نمي‏زنه. اگه يكي يه سري به فروشگاه روشه بزنه علاوه بر انواع باقلواهاي خوشمزه، شربت و عسل و پنير و ماست چكيده و زيتون‏هاي پرورده پيدا مي‏كنه و با توجه با تعارف‏هاي صاحب مغازه براي امتحان كردن هر كدوم، بعد از چشيدن طعم اونا خيلي بايد مقاوم باشه تا دست خالي از مغازه بيرون بياد!!!

2007-08-22T08:32:00.001+03:30

گويا بيشتر ISP هاي ايران، سايت Blogger.com رو فيلتر كردن!!! واسه همين قسمت نظرات و عكس‏هاي وبلاگ از داخل ايران غيرفعال هستن. به زودي يه فكري براش ميكنم

2007-08-21T22:40:00.000+03:30

امروز، دلار استرالیا : 7470 ریال و صف پرونده‏های در انتظار Case Officer : سی‏ام سپتامبر 2006

هر که دارد هوس استرالیا بسم‏الله. داره صفش شلوغ میشه ها.

2007-08-21T22:22:00.000+03:30

دوست دارم نواختن تار رو در حد آماتور یاد بگیرم. توی تمام مدتی که پیانوی کلاسیک می‏زدم، احساس می‏کردم یه جای قضیه رو کم می‏آرم. هرچند خیلی تمیز و مرتب می‏زدم اما نمی‏تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. وقتی تار رو شروع کردم، اون حلقه گمشده رو پیدا کردم. به زودی ادامه‏اش میدم.

2007-08-21T21:35:00.000+03:30

هستی و دوستاش یه نمایشگاه نقاشی برپا کردن که از روز شنبه سوم شهریور شروع میشه. اینم پوسترشه :

(اونائی که پشت فیلتر اینترنتی هستن، ممکنه نتونن پوستر رو ببینن بنابراین من نشانی و زمان برگزاری نمایشگاه رو این پائین دوباره می‏نویسم :

زمان : سوم تا هشتم شهریور از ساعت 10 تا 20 / افتتاحیه شنبه ساعت 17

مکان : نگارخانه کمال‏الدین بهزاد، بلوار کشاورز، نبش خیابان شانزده آذر)

2007-08-20T09:47:00.000+03:30

به نقل از مازيار : درد میگیره وقتی کسایی که دوستشون داری و دلت براشون تنگ شده سراغتو نمیگیرن

2007-08-19T16:37:00.000+03:30

قبل از اين كه كيانا متوجه نزديك شدنمون به تونل بشه بهش گفتم چشماتو ببند. وقتي سروكله تونل پيدا شد گفتم حالا چشاتو باز كن. گفت : نه بابا بذار وارد تونل بشيم بعد بگو چشامو باز كنم.